¿Aspiramos a la utopía y nos encaminamos a la distopía? Nada está escrito y, en cualquier caso, lo que proponemos en este taller insólito es activar nuestra imaginación política más radical para crear las micro(u)topías que necesitamos aquí y ahora. Nuestro propósito: descolonizar el imaginario del sistema para autogestionar colectivamente la imaginación rebelde produciendo enfoques, prototipos y acciones a través de 6 sesiones:

• Sábado 28 de Octubre: Utopiana, sesión introductoria al taller.
• Miércoles 22 de Noviembre: Colapsonia, sobre el debate en torno al colapso.
• Miércoles 24 de Enero: Comunalia, sobre las comunidades urbanas.
• Miércoles 21 de Febrero: Karpantia, sobre el hambre y la comida como bien comunitario.
• Miércoles 20 de Marzo: Libertonia, sobre un tema libre a elección del taller.
• Sábado 25 de Mayo: Utopia-Jaia, sesión de cierre con la elaboración de los resultados y producciones del taller.

Utopia-Jaia, la sexta de 6 sesiones a lo largo del curso 2023-2024, será el broche final con el que daremos por concluido el Taller de imaginación política "Esto (no) es una utopía". En esta sesión contaremos con la participación de la escritora Lucía Baskarán con la que dialogaremos acerca de la importancia de las utopías en una reflexión colectiva. Esto servirá además para hacer balance del taller y proponer ideas de cara al próximo curso. Del mismo modo, en esta misma sesión se fallará el premio del Concurso de Microrrelatos y anunciaremos el texto/imagen ganadora. Terminaremos la sesión con un picoteo.

Para más información sobre lo que hemos estado trabajando durante estas sesiones, puedes consultar el dossier del taller.

Contacto: utopia@katakrak.net

Creas o no en la utopía, el Utopían Lab te invita a poner en práctica tu imaginación política en sus sesiones disfrutonas...

Nobela honek XX. mendearen erdialdeko landa-giroan jaiotako bi neskatilaren abenturak kontatzen ditu, haietako baten ahotik eta ikuspegitik, modu xume eta errealista batean. Caithleen eta Baba dira protagonistak, umetako lagun bi, ezin diferenteagoak biak. Caithleen baserrian bizi da, etxeko diru-sarrera apurrak jokoan eta edanean xahutzen dituen aita alkoholikoarekin, eta etxea ahal duen moduan gobernatzen ahalegintzen den ama nahigabetuarekin. Baba, bestalde, herriko albaitariaren alaba da, neskato harroputz eta berekoia, etengabe Caithleen mespretxatzen dabilena. Batzuetan etsai, besteetan lagun min, biek ala biek desio bat dute: sorterritik hanka egitea, gizarteak ezarria dien patuari uko egin eta beraiek erabakitako moduan bizitzeko.

Caithleenen eta Babaren bidez, O’Brienek bozgorailua jartzen die urteetan isilaraziak izan ziren irlandar emakumeei, eta haien bitartez esperimenta dezakegu sasoi hartako bizilege klaustrofobikoa. Badirudi protagonistak jakitun direla gizarteak inposatu dizkien rolak ez direla eraikuntza bat besterik, eraikuntza bat Estatuarena, non Elizaren eta patriarkatuaren arau zurrunek tankeratzen, mugatzen eta erreprimitzen baitute emakumezkoen identitatea. O’Brienek, bere lehen nobela honekin, feminitatearen kontzeptua, amodio erromantikoaren mitoa eta gizarteak ezarritako rolak deseraikitzen ditu.

Nobela honek XX. mendearen erdialdeko landa-giroan jaiotako bi neskatilaren abenturak kontatzen ditu, haietako baten ahotik eta ikuspegitik, modu xume eta errealista batean. Caithleen eta Baba dira protagonistak, umetako lagun bi, ezin diferenteagoak biak. Caithleen baserrian bizi da, etxeko diru-sarrera apurrak jokoan eta edanean xahutzen dituen aita alkoholikoarekin, eta etxea ahal duen moduan gobernatzen ahalegintzen den ama nahigabetuarekin. Baba, bestalde, herriko albaitariaren alaba da, neskato harroputz eta berekoia, etengabe Caithleen mespretxatzen dabilena. Batzuetan etsai, besteetan lagun min, biek ala biek desio bat dute: sorterritik hanka egitea, gizarteak ezarria dien patuari uko egin eta beraiek erabakitako moduan bizitzeko.

Caithleenen eta Babaren bidez, O’Brienek bozgorailua jartzen die urteetan isilaraziak izan ziren irlandar emakumeei, eta haien bitartez esperimenta dezakegu sasoi hartako bizilege klaustrofobikoa. Badirudi protagonistak jakitun direla gizarteak inposatu dizkien rolak ez direla eraikuntza bat besterik, eraikuntza bat Estatuarena, non Elizaren eta patriarkatuaren arau zurrunek tankeratzen, mugatzen eta erreprimitzen baitute emakumezkoen identitatea. O’Brienek, bere lehen nobela honekin, feminitatearen kontzeptua, amodio erromantikoaren mitoa eta gizarteak ezarritako rolak deseraikitzen ditu.