LANAREN LABURPENA

Radio Paraiso nekez loak hartzen dutenen irratia da, kokoteraino daudenena, amore ematen ez dutenena, bazterrak nahasten dituztenena, sikarioena, burkadun emakumeena, porrot egin dutenena, alkoholikoena eta poeta aluena. Uhin horixketan betikoak batzen dira eta elkarri kontuak kontatzen dizkiote, bakoitzak bere gauzak; ororentzat eurenak dira beti garrantzitsuenak. Bizitzea tokatu zaigun garai zentzugabe eta irrigarriaren irudikapen lizuna da, humorezko angosturaz gozotuta badago ere. Garai une oro itolarria da, behinik behin, baina beti bezala, maitasunari esker berreskuratu, salbatu, gauzatu daitekeena. Edozer gauza egiteko –kontu korrontea husteko ere–, gertu dagoen maitasun erromantiko, itsu, ausart, basati, okupa, subertsibo, iraultzaileari esker. Maitasuna ala suizidioa, gainerako guztia ergelkeriak dira, huskeriak, aitzakiak, koldarren gauzak, alegia. Maitasunak baino ezin gaitu salbatu... Baina ez pentsa, hala ere, pare bat bultzada emanda dena konpontzen denik. “Zeren adiskideen maitasuna”, istorioetako bateko pertsonaia batek esaten duenez, “ zure bizitza zatarrean aldi baterako gurutzatzen den zerbait baita, titietatik kolpe egin beharrekoa. Tarte batean titietatik heltzen diozu eta gozatu egiten duzu. Titiak askatzen dizkiozunean, maitasunak ospa egiten du eta oroitzapenak baino ez dizkizu uzten...”. Halakoxea da mundua, horiexek dira arauak, hala dira, behintzat, joko-arauak hemen, gure lurraldean, era groteskoan garaikidea den hondamenezko lurralde honetan, Radio Paraiso lurraldean... Sartu musika...

EGILEARI BURUZ

Pascual García Arano (1963 / 05 / 15) estreinako aldiz aritzen da kontakizun laburraren generoan Radio Paraíso lanarekin. Egilearen hirugarren lana da, Carta de ajuste (Inéditor, 2006) eta Doble cero (Inéditor, 2009) lanen ostean. Pascual García kazetaria da ogibidez eta idazlea temaz. Kontakizun laburren bilduma honen bidez, hasiberria zeneko garaiak berreskuratu nahi ditu, 1982ko urte magikoan, Iruñeko Radio Paiso irrati piratan, emititzen ziren La Cha-cha atómica edo La gran resaca programetarako istorioak idazten zituenean. Isiltasuna onartzen ez duen irratiaren erritmo ikaragarriak, orrialde eta erdian gertatu behar den guztiaren jarraibidea markatzen du. Irratiari zor dion bokazioarekin idatzitako orrialde eta erdiko istorioak dira, irakurlearen eskuen artean jaio, garatu eta, batzuetan, hil ere egiten direnak...

El objetivo de este libro es pensar la estrecha relación que existe entre el poder del estado y la tortura. Para ello es necesario visibilizar esta práctica punitiva y al mismo tiempo negar que sea un asunto que atañe únicamente a los torturadores. La tortura es una práctica social asentada en el estado que reproduce violencias simbólicas y materiales y que se proyecta sobre unos sujetos que leídos en clave de desprecio encarnan la amenaza y/o exclusión. Hay que cuestionar la actual presencia de la tortura pero también pensar qué tipo de sociedad la hace posible.

Liburu honen helburu nagusia tortura eta estatuaren boterearen arteko lotura estua pentsatzea da. Horretarako, ezinbestekoa da praktika punitivo hau agerian uztea eta aldi berean ukatzea bakarrik torturatzaile batzuei dagokien zerbait dela. Tortura estatuaren espazioaren barruan kokatua dagoen gizarte praktika bat da eta sinboliko eta materialak diren biolentzia mota ezberdinak berrekoizten ditu. Praktika punitiboa hau neurri handi batean mehatxu edo bazterkeriarekin erlazionatuta dauden subjektuengan erlazionatzen da. Beharrezkoa da kolokan jartzea gaur egungo torturaren presentzia baina baita pentsatu egin behar dugu zer motatako gizartea ahalbideratzen duen.

Cyberpunkari buruzko hitzaldia.

*Ekitaldia gaztelaniaz izanen da.

El Cyberpunk surge como una contracultura al "status quo" de la literatura de ciencia ficción anglosajona. A través del cine, llega a tener una importancia capital como referente estético hoy en día. En la sesión intercalaremos grandes momentos de la literatura cyberpunk con escenas de cine. Esto nos permitirá, con un poco de suerte, entender qué ha supuesto el movimiento, y qué supondrá para estos tiempos oscuros.

Gure gizartea astintzen duen krisi ekonomiko globalaren ondorioz baliabide energetikoen eskasiaren arazoarekin topo egiten dugula gero eta pertsona gehiagok baieztatzen dute. Horien artean, petrolioak ezinbesteko garrantzi
kualitatiboa du. Izan ere, gure ekonomiaren egituraketa guztia sustantzia horrek duen aldakortasun eta balio energetikoari esker sostengatzen da. Gasa eta ikatzarekin batera, petrolioa mugagabeki erabili ezin dezakegun baliabide fosil mugatua da eta erauzte datuek petrolio gordinaren ekoizpenaren goreneko puntua gainditu dugula adierazten dute, hortik aurrera ekoizpenak ez duela gora eginen, alegia. Zer ondorio ditu horrek?

Ekonomia energiatik banaezina da. Ezin liteke hazkunde ekonomiko iraunkor izan, kontsumo energetikoa hazi gabe*. * Baina kontsumitzen dugun energiaren % 90 ez da berriztagarria eta ondorioz munduak argia bezain aipaezina den bidegurutze batekin topo egin du: etengabeko hazkundea ezinezkoa da.

Energiaren arazoaren garrantziak planeta osoko beste zonaldeekin ditugun
harremanetan arreta jartzea baliatuko duen analisi internazionalista bat
exijitzen du, baina, baita ere, tokian tokiko eremuetarik nahitaez
abaiatuko diren erantzunak planteatzera garamatza.

Hitzaldi honetan petrolioaren gailurra eta krisi energetikoa zertaz
diharduten eta gertakizun horien ondorio sozio-politikoez eztabaidatuko
ditugu.

Son cada vez más las voces que apuntan a la existencia de un problema de escasez de recursos energéticos tras la crisis económica global que sacude nuestras sociedades. Entre ellos, el petroleo es de una importancia cualitativa fundamental, pues todo el entramado que estructura la economía se sustenta gracias a la versatilidad y valía energética de esta sustancia. Junto con el gas y el carbón, el petroleo es un recurso fósil finito del que no podemos disponer ilimitadamente, y los datos extractivos anuncian que hemos pasado el punto a partir del cual la producción de petróleo crudo ya no es creciente. ¿Qué implicaciones tiene este hecho?

La economía es inseparable de la energía hasta el punto de que no puede haber crecimiento económico sostenido sin que crezca el consumo energético. Pero el 90% de la energía que consumimos no es renovable por lo que el mundo se enfrenta a una encrucijada tan obvia como impronunciable: el crecimiento continuo no es posible.

Las dimensiones del problema energético exigen un análisis internacionalista que nos permita atender las relaciones que mantenemos con otras zonas del planeta en toda su extensión, pero también respuestas que
necesariamente deberán partir del ámbito local.

En esta charla explicaremos en qué consiste el pico del petroleo y la crisis energética y discutiremos las implicaciones político-sociales de estos hechos.